روزهای طلبگی

‍ 
شخصيت هادي ذوالفقاری براي من بسيار جذاب بود. رفاقت با او كسي را خسته نميكرد. در ايامي كه با هم در مسجد موسي ابن جعفر فعاليت داشتيم، بهترين روزهاي زندگي ما رقم خورد.
يادم هست يك شب جمعه وقتي كار بسيج تمام شد هادي گفت: بچه ها حالش رو داريد بريم زيارت؟ گفتيم: كجا؟! وسيله نداريم.

هادي گفت: من ميرم ماشين بابام رو ميارم. بعد با هم بريم زيارت شاه عبدالعظيم. گفتيم: باشه، ما هستيم.
هادي رفت و ما منتظر شديم تا با ماشين پدرش برگردد. بعضي از بچه ها كه هادي را نمي شناختند، فكر ميكردند يك ماشين مدل بالا و…
چند دقيقه بعد يك پيكان استيشن درب داغون جلوي مسجد ايستاد‼️

فكر كنم تنها جاي سالم اين ماشين موتورش بود كه كار ميكرد و ماشين راه ميرفت. نه بدنه داشت، نه صندلي درست و حسابي و…😂
از همه بدتر اينكه برق نداشت. يعني لامپ هاي ماشين كار نميكرد.

رفقا با ديدن ماشين خيلي خنديدند.😂

هر كسي ماشين را ميديد ميگفت:

اينكه تا سر چهارراه هم نميتونه بره، چه برسه به شهرري.😂
اما با آن شرايط حركت كرديم. بچه ها چند چراغ قوه آورده بودند. ما در طي مسير از نور چراغ قوه استفاده ميكرديم.

✅وقتي هم ميخواستيم راهنما بزنيم، چراغ قوه را بيرون ميگرفتيم و به سمت عقب راهنما ميزديم.😂

خلاصه اينكه آن شب خيلي خنديديم. زيارت عجيبي شد و اين خاطره براي مدتها نقل محافل شده بود. بعضي بچه ها شوخي ميكردند و ميگفتند: ميخواهيم براي شب عروسي، ماشين هادي را بگیریم.